Po chwili zobaczyłam, że dochodzę na miejsce. Do wielkiej komnaty głównej, w której produkowaliśmy żywność. Cała baza to był system jaskiń.
- Uważaj bo możesz już nigdy tego miejsca nie opuścić. Chyba, że jako duch. - spojrzałam na niego z złowieszczym uśmiechem. Ten tylko przewrócił oczami.
- Mogę sam iść.
- Nie byłabym tego taka pewna. - po czym odsunęłam się od niego trochę by zobaczyć czy sam ustoi. Nogi się mu przez chwile zachwiały ale koniec, końców, stał na własnych. Przeciągnęłam się po czym wyjęłam linę z mojego paska - torby i związałam mu ręce by nie mógł mi uciec. Chyba już nawet wiedział, że ucieczka to nie najlepszy pomysł na jaki mógł wpaść.
- No idziemy dalej. - jego wyraz twarzy zmienił się z obojętnego na smutny. Ruszyliśmy dalej. On za mną, ja przed nim. Teraz wie kto tu rządzi.- pomyślałam. Doszliśmy do końca drogi. On się rozglądał.
- Co my tu robimy? Dalej nie ma drogi. - spojrzał się na mnie zdziwiony.
- Chyba tylko tak ci się zdaje. - podniosłam rękę ku kamieniowi z przodu, i zaczęłam ją przesuwać w prawo. Wtedy ściana, w właściwie kamień przypominający ścianę, zaczął się przesuwać. Otworzyło się przejście. W pokoju wielkości przeciętniej sali lekcyjnej, stały trzy osoby przy stole. Wszyscy na raz odwrócili swój wzrok na mnie. Ja tylko się do nich uśmiechnęłam zawadiacko.
- Taa.. Czego mogliśmy się po tobie spodziewać. - powiedział wysoki blondyn opierając się o brzeg stołu i krzyżując ręce na klatce piersiowej.
- Jak widać wszystkiego. - odpowiedziałam.
- Ile razy mam powtarzać. Używaj chociaż raz guzika. - dopowiedział trochę niższy blondyn.
- Oj tam, oj tam. Daj mi zrobić dobre wrażenie chociaż raz! - powiedziałam szeroko szczerząc się.
No ciekawe jak zareagują na to. Może będę mogła prowadzić przesłuchanie? Chciałabym. Byłoby ciekawie. O tak, lubię być złośliwa. No ale cóż taka moja natura. Dmuchnęłam w kosmyk moich długich włosów, które opadły mi na oczy.
- To co zrobić z nim. - spytałam.
- Oczywiście na przesłuchanie. Nie martw się cieszymy, się że kogoś przyniosłaś nam. Mamy teraz więcej roboty. - zaśmiał się. - Jak będziesz mieć tyle lat co my to zrozumiesz co to ciężka praca.
- Pff, za dwa lata to ja będę sama zwiadowcą a nie tu siedzieć na dupie. - powiedziałam zadufanie.
- No tak, tak. A tak na prawdę do dwudziestki to ty będziesz czyścić kanały.. Idź już proszę go odprowadzić. - odpowiedział z uśmiechem.
Wzruszyłam ramionami i odwróciłam się.
- Idziemy królewno. - on tylko zerknął na mnie tajemniczym wzrokiem. Ruszyliśmy dalej ku korytarzom.
- To.. - przeciągnęłam ostatnia literę - Jak się nazywasz?
- Co ci odpierdala? - powiedział. - najpierw zachowujesz się jak płatny zabójca a chwile później., no ...tak?!
- Jak ci się nie podoba to mogę wrócić do płatnego zabójcy. - odwróciłam głowę w przeciwną stronę.
W ciągu dalszej drogi już się nie odezwałam. Co on sobie myśli?! Mi to tam nie podskoczy. Ciekawe jak sobie radzi Mel. Może jest ich więcej. A co jeśli sobie nie poradzi? Znamy się od dawna. Prawie 4 lata. Jak miałam 16 umarł mi ojciec. Wtedy spotkałam Mel. Wspierała mnie. Ona sama straciła rodziców. A ja się tak użalam nad sobą. Aż mi głupio. Może rzeczywiście jestem czasem nie do wytrzymania? Od razu posmutniałam. Nawet zachciało mi się płakać. Moje rozmyślenia przerwał czyiś głos. Wróciła do rzeczywistości i nadal patrząc w ścianę słuchałam mówiącego.
- Kasander. - mruknął.. - Jestem Kasander. - Byłam zaskoczona. Odpowiedział na moje pytanie. Wreszcie. Ile można czekać? Hmm.. a jeśli to przez mój charakter? Czy ja na serio tak wszystkich odstraszam. Ech.. nie to na pewno przez tego kretyna. On jest taki opychający. Pff.. Ostatnio dużo myślę. Oznacza to, że za mało się spotykam ze znajomymi. No ale gdzie miałabym wyjść. Przechadzać się nie za bardzo. Jak nas złapią to i my możemy zostać zakładnikami. To byłaby klapa. Chwila, chwila... Ja tu se myśle a on czeka na odpowiedź!
- Clery. - Wyszczerzyłam się głupio. - Jest was więcej? - Nie mogłam się już powstrzymać.
- Nie. Nie musisz się bać o swoją przyjaciółkę. - czy wszyscy czytają mi w myślach, czy mi się zdaje? To zaczyna być trochę irytujące.
- Ej królewna! - wskazałam jedną ręką korytarz. prowadzący do sali a druga szarpnęłam za linkę.
- Możesz tak do mnie nie mówić? - spytał.
- Sorka ale się przyzwyczaiłam więc tak zostanie. - skrzyżowałam ręce na piersiach.
- Wiesz, że jestem od ciebie większy. I zapewne silniejszy.
- No nie byłabym tego taka pewna. Powaliła cie na początku moja drobna koleżaneczka. - posłałam mu moje spojrzenie oznaczające "wygrałam". A właśnie. Ciekawe jak tam Mel. Chyba skończyła wartę. Łażę z nim dobre 2 godziny już. Może dołączy do mnie jak wysłucham opowieści tego gościa. Lepiej niech się dobrze wytłumaczy. Jeszcze nikt nie zablokował mojego prawego sierpowego. Z reszt ą lewego również. Wkurzają mnie ci zwiadowcy. Nie lubię jak ktoś wtyka nos w nie swoje sprawy. No tak. Teraz to mówię a sama chcę zostać nim. No cóż. Chyba muszę zmienić zdanie. Ale jego to nie usprawiedliwia. Zaatakował moja przyjaciółkę.
- Dobra dochodzimy już Kasander.
- No! Wreszcie po imieniu. - Po raz pierwszy się na prawdę uśmiechnął.
Weszliśmy do sali. Nie była duża. Przy ścianie z prawej było krzesło. Weszłam z chłopakiem za próg drzwi i odwiązałam mu ręce z ucisku liny. Chwilę potrzymał się za lekko czerwone, byłe miejsce "smyczy".
- Siadaj króle... Kasander. Będziesz miał chwilę na opowiedzenie swojej fascynującej historii. - powiedziałam z ironią. Wtedy wszedł Simon. Wyższy blondyn, z którym miałam okazje porozmawiać w poprzednim pomieszczeniu. Podszedł do siedzącego na krześle Kasandra z poważną miną. Oddaliłam się o kilka kroków do tyłu i skrzyżowałam ręce na piersiach czekając aż ktoś coś powie. Do pokoju wszedł jego kolega. Niższy blondyn o brązowych oczach z imieniem Sebastian. Seba stanął obok mnie i spoglądał na chłopaka. Simon przeszywał go za to wzrokiem. Wyglądał jakby chciał dowiedzieć się czegoś z jego zachowania, Kasander nic nie robił. Chyba tak jak ja czekał aż zacznie się jakakolwiek rozmowa.
- Po co tu przyszedłeś. - spytał Seba. Ja i Simon spojrzeliśmy się na niego wzrokiem mówiącym : Poczekaj. Jeszcze nie! Wtedy odezwał się przybysz.
- Przyszedłem tu po pomoc. Bo ja... - Nie skończył po czym Simon odpowiedział mu.
- Pytał cię o jedno. Nie żebyś opowiadał mu swoją historię. A teraz, jaką pomoc? - uderzyłam się w czoło, czy mnie otaczają idioci? Oboje zmierzyli mnie wtedy wzrokiem.
- No więc nasza baza, właściwie to już nie istnieje. Nie jesteśmy jednymi z nich! - wręcz krzyknął ostatnie zdanie po czym przez chwile wiercił się na krześle. Chyba zaczynałam już rozumieć. Dlatego przyszedł sam. Żebyśmy nie pomyśleli, że to oni i ich nie zabili. Chwila...
- Jacy wy? - Spytałam mrużąc oczy.
- No my... - Podeszłam i pstryknęłam go w czoło. - Och.. odpowiadaj a nie. Ilu was jest?
- No 5. Mieszkaliśmy w lesie. To z 4 godziny drogi piechotą od was. - wyszczerzyłam oczy. Stowarzyszenie, które przetrwało tyle... około 10 lat. Musiało być duże! Lub bardzo dobrze ukryte. I tylko... pięciu? To niemożliwe. Tam musiała być masakra. W naszym jest 18 osób. Ale jest ukryte niemal doskonale. Chodzą czasem nieopodal ale to tyle. A on znalazł nas. Skąd wiedział? Musiałam pomyśleć. Musiałam stąd wyjść. Chodziłam jakiś czas po tym systemie jaskiń aż dotarłam do sporawego pomieszczenia. Nie musiałam uważać na stalaktyty, stalagmity czy stalagnaty. Ogólnie w naszej bazie ich nie było. Zostały usunięte przez nas dla bezpieczeństwa. Nie wiadomo co spadnie nam na głowę. Chociaż ja to mogę się wszystkiego spodziewać. Na środku był mały zbiorniczek wody. Była ona krystalicznie czysta i miała lekko niebieskawy kolor. W niej pływały dwie ryby. Jedna w kolorze błękitu, druga w kolorze szmaragdu. Na dnie było jakby jakieś światełko ale to przez glony. To one je dawały. A światło rozchodziło się później po całym pomieszczeniu. Dawało to piękny efekt. Aby tu dojść trzeba było nieźle pobłądzić. Więc chyba tylko ja tu przychodziłam. Usiadłam pod ścianą i zaczęłam bawić się kamieniami w zamyśleniu. Skoro jest ich więcej. To... gdzie oni są? Jakby ich znaleźli, to by zabili. Posuną się nawet do tego! By ich dobić. Moment! Jeśli oni tu przyleźli to mogli ich śledzić! Kto jest teraz na warcie? Zgniotłam ze złością lewitujące kamienie i wybiegłam z mojego ulubionego miejsca. Już skręcałam do wyjścia gdy wpadłam na Simona.
- Ty też na to wpadłaś, nie? - spytał retorycznie. - A jak myśleć to ja jeszcze potrafię. - dołączyli do nas jeszcze Sebastian, Kasander i Moly. Szybko się o tym dowiedziała.
- Jakbyś była bardziej spostrzegawcza to byś wiedziała, że korytarz do windy był trochę wcześniej. - po czym pomógł mi wstać i pobiegliśmy do wyjścia.
- Śledzili cię? - spytałam Kasandra.
- Nie.. nie wiem. - przewróciłam oczami z pogardą. To było oczywiste, że mogli go śledzić. A on nawet nie pomyślał aby to sprawdzić. - Wiem ale musiałem je chronić! - popatrzyłam mu głęboko w oczy. Nie rozumiałam. - Przyszedłem tu z dziećmi! Zabrałem je w ostatniej chwili od mojej ciotki, zanim podpalili nas.
Było mi głupio, nie doceniłam go. Musiał uciekać z dziećmi. A one są wolniejsze. Nie miał już czasu.
- Kto jest teraz na warcie? - spytałam moich towarzyszy.
- Chyba Malwina. - co ciocia Malwina? Nie pozwolę by się jej coś stało! Nie jest moją prawdziwą rodziną ale czuję jakby była częścią niej. Wreszcie dobiegliśmy do windy i się w nią zapakowaliśmy. Cała czwórka. Reszta stowarzyszenia buła rozproszona w grupkach zwiadowczych po lesie. Nie było sensu ich tu prowadzić. To by zajęło w najlepszym wypadku z 20 minut. Wreszcie dotarliśmy na górę. Rozejrzeliśmy się wokół.
- Dobra królewno! Twoja chwila, masz tu kuszę. Lepiej uważaj. Jeden fałszywy ruch i będziesz martwy! - odezwał się Sebastian.
